سنجش و اندازه گیری

كامپيوترها بر اجراي آزمونها تاثير زیادی داشته اند. يكي از مهمترين انتسابها به اين آزمونها، آزمونهاي انطباقي كامپيوتري[1] است. اين آزمونها بيشتر براي سنجش پيشرفت و نگرش منطبق شده اند و اغلب يك، دو يا سه مجموعه كوچك از سؤالات با درجه دشواري متوسط به آزمون دهندگان ارائه مي شود تا توانايي فرد تخمين زده شود. بر حسب اينكه آزمودني يا فراگير از لحاظ درستي چگونه به اين سوال پاسخ دهد، سوال بعدي به گونه اي مطرح مي شود كه بيشترين هماهنگي را با توانايي هاي فرد داشته باشد. بنابراين در صورتي كه فراگير به همه ي سؤالات داده شده اشتباه پاسخ دهد، سؤال بعدي آسانتر مطرح مي شود و اگر به همه ي سؤالات با موفقيت جواب داده باشد، سؤال يا سؤالات بعدي سخت تر طرح مي شوند. اگر به سؤالي درست پاسخ داده شود، يك سؤال با همان درجه ي دشواري بعنوان سؤال نشانگر[2] جايگزين مي شود. سؤال نشانگر، سؤالي است كه سطح توانايي فراگير را مشخص مي كند (کلاین[3]، 2005).

بنابر اين در مقايسه با آزمونهاي سنتي كه براي همه ي آزمودني ها سؤالات يكسان وجود دارد، در آزمونهاي مبتني بر كامپيوتر هر آزمودني به سؤالاتي جواب مي دهد كه مطابق با سطح توانايي هايش باشد (کلاین،2005).